شرکت پوشاک می گوید لباس هایی که پوشنده را نامرئی می کنند، تنها 5 تا 10 سال دیگر فاصله دارند


لبه خونریزی: یک شرکت پوشاک بریتانیایی به نام Vollebak فکر می کند اولین گام را برای ایجاد یک “شنل نامرئی” برداشته است. Vollebak با همکاری استادی از دانشگاه منچستر (UoM) و مرکز ملی گرافن، ژاکتی ساخته است که می‌تواند با تغییر میزان تشعشعات حرارتی که لباس ساطع می‌کند، دوربین حرارتی را فریب دهد.

Vollebak این روکش را با 42 پنل از گرافن تعبیه کرده است، ماده ای بسیار رسانا که برخی از شرکت ها مانند سامسونگ معتقدند می تواند باتری هایی با دوام و شارژ سریع تر ارائه دهد. در واقع، پروفسور Coskun Kocabas از UoM می گوید که این ماده بسیار شبیه یک باتری لیتیوم یونی عمل می کند.

کوکاباس به Wired گفت: «ما یک پوشش گرافن چند لایه روی سطح داریم و یون‌ها را بین لایه‌های گرافن ترکیب می‌کنیم، شبیه به باتری لیتیوم یونی».

گرافن در حالت عادی خود ماده ای جاذب است، اما با باردار شدن با الکترون ها، بازتابنده می شود. این تکه ها شامل بیش از 100 لایه گرافن با مایعی معلق در داخل آن هستند که به عنوان یک رسانه انتقال عمل می کند. وقتی ولتاژی از پچ عبور می‌کند، گرافن الکترون‌ها را از یون‌های باردار در سیال جمع‌آوری می‌کند. اساساً، یک کامپیوتر می تواند هر وصله را نسبت به نحوه مشاهده تصویر حرارتی آن را خاموش یا روشن کند.

با این حال، تغییرات کوچک در ولتاژ می تواند منجر به درجات مختلف تابش حرارتی شود. این طبیعت به آن اجازه می دهد تا مقدار انرژی حرارتی را که تابش می کند نوسان کند. بنابراین از نظر تئوری، اگر کامپیوتر بتواند هر چیزی را که در پشت گرافن است اسکن کند، می‌تواند ولتاژ مناسبی را برای بازتولید تابش پس‌زمینه تولید کند و لباس را بدون تغییر دمای واقعی ژاکت نامرئی کند.

استیو تیدبال، یکی از بنیانگذاران Vollebak، توضیح داد: «نکته مهم این است که این کار را بدون تغییر دما در خود ژاکت انجام می دهد. فقط تابش حرارتی است که تغییر می کند.»

با این حال، این فناوری با یک دستگاه پوشش واقعی نور مرئی فاصله بسیار زیادی دارد. برای یک چیز، فریب حسگرهای مادون قرمز بسیار ساده تر از تلاش برای خنثی کردن نور مرئی است، زیرا مقدار زیادی طول موجی که باید محاسبه و ارائه شود.

ثانیاً، تکه های گرافن حدود پنج سانتی متر مربع هستند. این نه تنها باعث سفت شدن مواد و پوشیدن آن تا حدودی ناراحت کننده می شود، بلکه درزهای بین پانل ها نیز به راحتی قابل مشاهده هستند. برای کاربردی بودن لباس، باید به منسوجات پارچه‌ای انعطاف‌پذیر نزدیک‌تر باشد، به این معنی که مقدار قابل توجهی کوچک‌سازی لازم است.

برای این منظور، پیشرفت هایی در جهت انعطاف پذیری بیشتر گرافن حاصل شده است. به عنوان مثال، محققان MIT فرآیندی را برای ایجاد صفحات دو بعدی از گرافن با ضخامت کمتر از یک میلیاردم سانتی متر توسعه داده اند. از نظر تئوری، ممکن است بتوان از ورقه های بزرگ به عنوان لایه بین منسوجات دیگر استفاده کرد، تقریباً به همان روشی که گورتکس برای عایق رطوبتی استفاده می شود.

نمونه اولیه نیز به یک کامپیوتر متصل است. با توجه به اینکه تلفن های موجود در جیب ما احتمالاً قادر به انجام هر پردازشی که لباس گرافنی باید انجام دهد، مقابله با این مانع آسان تر است. یک اتصال بی سیم ساده به هر تلفنی با یک برنامه همراه احتمالاً این کار را انجام می دهد.

با این حال، همه اینها با این فرض است که پوشاندن نور مرئی حتی ممکن است. در سال 2016، محققان دانشگاه تگزاس، آستین، به این نتیجه رسیدند که قوانین اساسی فیزیک از تبدیل شدن امواج الکترومغناطیسی کاملاً نامرئی جلوگیری می کند. این مطالعه نشان داد که با افزایش پهنای باند بازه رنگ، کاهش پراکندگی نیز افزایش می‌یابد.

تحقیقات جدیدتر ادعا می‌کند که صفحات «کوانتومی» که طیف مرئی و نامرئی را به دور اجسام خم می‌کنند، امکان‌پذیر است – به معنای واقعی کلمه یک «پوش نامرئی باند پهن». نمونه های اولیه برای کاربردهای نظامی به نمایش گذاشته شده اند، اما از زمان رونمایی آن در سال 2019، مقدار کمی بیشتر از آن منتشر شده است.

Tidball و Kocabas در مورد اختراع خود واقع بین هستند و آن را “اثبات مفهوم” به جای یک نمونه اولیه می نامند. آنها متوجه موانعی هستند که با آن روبرو هستند و تا کجا باید بروند، اما هنوز خوشبین هستند که در پنج تا 10 سال آینده چیزی غیرقابل مشاهده خواهد بود.

تیدبال می گوید: «در نهایت، شما هنوز پنج یا 10 سال با نامرئی واقعی فاصله دارید. “این فقط یک قدم در سفر برای فریب دوربین های مادون قرمز است.”



منبع